De bergreddingsactie gisteravond van de bergredding in Mayrhofen zou je zo op de planken kunnen brengen als absurdistisch toneelstuk. Onderaan dit bericht ga ik verklappen dat ik rond 1983 een vergelijkbare stommiteit heb begaan in Hintertux met het grote verschil dat er destijds geen mobiele telefoons waren en dat niemand toen nog van lawine-uitrusting had gehoord. Anyway: hierboven zie je twee van de vier gisteravond geredde “avonturiers” als hertjes door het bos lopen.

Wat is het verhaal? Gaan we. Zet je schrap. Gistermiddag om 2 minuten over 4 krijgt de bergredding een alarmbericht over twee verdwaalde skiërs in de buurt van de Horbergklamm. Een “Klamm” is een nauwe kloof met een beekbedding. Dankzij goede samenwerking met de Mayrhofner Bergbahnen werden de twee snel gevonden. 15 opgepiepte bergredders hielpen het tweetal om hun afdaalspoor weer omhoog te volgen naar het bergstation van de Horbergbahn. Met die skilift zijn ze naar het dal afgedaald. En nu komen de uitroeptekens van de bergredding: “!!!!Obwohl Lawinenwarnstufe 4 herrschte hatten die beiden Verirrten weder ein LVS-Gerät noch Sonde Schaufel dabei!!!!” Dit behoeft geen vertaling denk ik.

Het tweetal vertelt de bergredding dat er nog twee jongens deze sporen zijn gevolgd. De twee al gevonden jongens had het tweetal sterk afgeraden verder te gaan maar het deed het toch. Een kwartiertje nadat het eerste tweetal bij het bergstation was afgeleverd kwam het alarm binnen over het andere tweetal. Als ik het verslag goed begrijp, was dit tweetal niet erg coöperatief of zelfs brutaal aan de telefoon. Na een uur werden ze veel verder naar beneden licht onderkoeld aangetroffen. Ook dit tweetal droeg geen lawineuitrusting. Een van de twee had zelfs geen stokken. Als zij nog iets verder waren afgedaald hadden ze in de kloof kunnen storten. Voor dit tweetal werd het een extra lange klim terug omhoog en ook zij werden met de skilift naar het dal getransporteerd.

De hele dubbele reddingsactie nam voor 15 bergredders vijfeneenhalf uur in beslag. In de huidige omstandigheden komt het niet zelden voor dat bergreddingsteams overbelast raken door snel opeenvolgende reddingsacties.

Hier op de foto vermoedelijk het eerste geredde tweetal. Zij dragen namelijk beide stokken.

Hoe gevaarlijk het momenteel is mag blijken uit bovenstaand bericht eveneens uit Mayrhofen. En dan heb je nog NARSID: Non Avalanche Related Snow Immersion Death. Dat je met zo veel sneeuw als nu ook kunt sterven doordat je op een andere manier onder een bult sneeuw komt of erin schiet. Afsluitend zou ik nog een eigen anekdote vertellen.

Tijdens mijn studententijd rond 1983 was ik eens enkele dagen fanatiek aan het poederen met mijn broer even verderop in Hintertux. Niemand droeg destijds een helm. Lawine-uitrusting was onbekend. Op een dag waarop we als fanatiekelingen de lunch hadden overgeslagen, besloot mijn broer naar het dorp af te dalen en skiede ik met een Duitse vriend die ik tijdens die dagen had leren kennen als laatste afdaling een maagdelijke flank af waarbij we op afstand gevolgd werden door 3 Oostenrijkers. Uiteindelijk kwamen we in een steeds nauwer dal dat bij een soort cliff of waterval leek te eindigen. Een staalkabel van een wandelpad was te zien maar dit was op de cruciale passage ruim ondergesneeuwd. Er was geen mogelijkheid om veilig verder te gaan zo constateerden wij rond half zes. In de verte zag je pistenbully’s e pistes klaar maken voor de volgende dag. Wij waren niet in paniek. We wachten tot de Oostenrijkers kwamen en die ook zeiden dat we maar beter terug omhoog konden klimmen. Dat werd een klim van ruim 3 uur…. in het stikkedonker kwamen we weer boven in het skigebied aan. Halverwege zocht ik afleiding door sneeuw te eten en me voor te stellen dat het frambozenijs was. Na een hele dag poedersneeuw skiën zonder lunch was je aardig leeg. Gewoon gaan zitten en inslapen was erg verleidelijk tijdens de onhandige klim zonder toerski’s en vellen. Het laatste uur van de klim waren we gefocust op FRIET! We moesten en zouden FRIET hebben als we beneden waren. En zo skieden we dus snel naar beneden. In een telefooncel belde ik mijn broer in ons pension. Die was natuurlijk zeer ongerust en had de bergredding al gealarmeerd. Die hadden op dat moment net de lift weer laten draaien om ons te gaan zoeken. Die lift kon dus weer worden stilgezet en iedereen kon naar huis. Na het telefoontje stormden wij als wilde barbaren een sjiek restaurant in met het verzoek om FRIET. De keuken was om half tien net dicht maar ze maakten een uitzondering….

Stoer verhaal? Nee, niet om trots op te zijn…. maar dat was 1983. Het voordeel voor de bergredding…. bellen om alarm af te geven kon toen niet. Je moest het zelf oplossen. Het had zeker ook fataal met een lawine kunnen aflopen. Daarom sluiten we dit af met de dringende oproep van de Bergrettung Mayrhofen: “Wir können es nicht oft genug sagen: Denkt endlich mit!!!!!”

Categorieën: Lawine

Hajo

Hajo Smit is wintersport- en sneeuwgoeroe en bovenal de nationale wintersportweerman. Op deze blog vind je tijdens de wintermaanden dagelijks nieuwe berichten!

9 reacties

Gesloten voor reacties.