Ik gooi maar weer eens een knuppel in het hoenderhok als het om lawinegevaar gaat. In Lech am Arlberg zijn gisteren in de namiddag vier skiërs om het leven gekomen na door een lawine te zijn opgeslokt. Officieel zijn er pas drie lijken geborgen en is er een vermiste. Neem echter van mij aan dat nummer 4 ook zo dood is als een …  anders was de zoekactie niet pas ’s avonds op gang gekomen toen opviel dat de mannen (??) niet van hun skidag in de accommodatie terugkeerden. Hier het droevige verhaal in de Oostenrijkse media.

Sinds ik in februari 1993 met 3 anderen in een lawine kwam wat slechts 2 overleefden, erger ik me, verbaas ik me, schrei ik ten hemel met name over al die berichten over hele groepen die door een lawine worden gegrepen. Google in welke taal je maar wilt op de combinatie van lawine en getallen groter dan 3 en het is prijs schieten. Zoals hierboven in maart 2016 in Zuid-Tirol. Zes doden. We hebben net een paar trieste verhalen zien passeren over skiërs zonder lawineuitrusting, maar bij veel van die lawine-ongelukken met meer dan één dode gaat het om goed uitgeruste groepen. Niet zelden zit ook de berggids in de lawine. Die in dat geval maar beter kan sterven omdat zijn toekomst niet florissant is vanaf dat moment.

Sinds het lawine-ongeluk van Prins Friso is de lawine-airbag een soort standaard geworden. En die is bewezen in een aantal gevallen levensreddend. Maar niet altijd. En dus ook gistermiddag niet. De vier jongens hadden alle toeters en bellen. Maar werden alle vier opgeslokt waardoor de zo belangrijke kameradenredding onmogelijk werd. En dan dringen twee vragen zich op: is het dan misschien toch zo dat het dragen van al die dure spulletjes soms overmoedig maakt? En missen die groepen niet één cruciaal attribuut wat momenteel nergens wordt gepromoot als het gaat om lawineveiligheid. het eerste lijkt me zo goed als zeker. Over het tweede gaat dit artikel.

Laten we even aannemen dat de Langer Zug piste niet geprepareerd was toen de jongens er afdaalden. Stel van wel dan heeft het skigebied een big f… probleem. Maar het ORF artikel spreekt van een “gesperrte Skiroute”. het bijzondere aan die skiroute zoals ik hem begrijp is juist dat hij doorgaans wel wordt geprepareerd met pistenbullies en dat het daarmee een van de allersteilste geprepareerde pistes van de Alpen is. Kom je op het puntje: hoe kom je post mortem in de krant te staan. Deze vier komen nog afgezien van mijn punt dat ze niet konden weten…. sowieso als grote sukkels in de krant. Dat moet je jezelf en je nageslacht niet aandoen. Je had op duizend andere punten in dit skigebied een gevaarlijke helling opkunnen gaan en kunnen sterven … en dan kwam je misschien in de krant als “Perfect voorbereid en perfect uitgerust en met pure pech alle vier gestorven”. Ik stem alle risico’s die ik neem altijd af aan de hand van de gedachte: “Hoe kom ik in de krant als dit mis gaat?” Als dat virtuele krantenartikel waar ook mijn kinderen het mee moeten doen, enigszins te pruimen is, dan is het een risico dat je kunt nemen. Als er ook maar een kans is dat ik sterf en ook nog als sukkel in de krant kom dan doe ik het niet.

Nu dan mijn cruciale punt. Ik heb er hard en lang over nagedacht maar het meest levensreddende attribuut bij het nemen van risico op het gebied van lawines is zeker niet de Airbag maar de walkie talkie! Schep, sonde en pieper is de basis. Als ik vervolgens moet kiezen tussen airbag of walkie talkie heb ik liever het laatste. Een helm is eigenlijk een nadeel want als je hoofd onder de sneeuw snel afkoelt is de kans dat je het overleeft groter. Toch draag ik in lawinegevaarlijk terrein zelf nog een helm. En ik beken ook dat ik niet eens een set walkie talkies heb. Ik ski dan ook het liefst helemaal alleen offpiste. Om zeker te weten dat ik niemand in gevaar breng en om op geen enkele manier te zwichten voor groepsdenken en groepsdruk. En op dit moment ben ik zelfs erg blij in Nederland te zijn en helemaal niet in de verleiding te komen. Ik ski ook heel graag offpiste bij lawinegevaar 1 of 2 in dunne laagjes sneeuw als je om de stenen heen moet slalommen als verder helemaal niemand offpiste gaat. Maar waarom dus die walkie talkie? Omdat het groepsproces gewoon zo is dat je wat de berggids of de leider van je groepje ook zegt, in de praktijk altijd te dicht bij elkaar zult blijven. Misschien doe je een lange traverse een voor een met grote tussenafstanden. Maar als er couloirs komen waar je elkaar achter de rotsen niet meer kunt zien, heb je toch de neiging in elkaars zicht te blijven. Daarom pleit ik ervoor dat groepen toerskiërs allemaal met walkie talkie zijn uitgerust met een oortje en permanent et elkaar kunnen praten ook al zijn ze een kilometer uit elkaar of ook al ski je door het meest bochtige couloir. Zo kunnen groepsleden achteraan ook roepen wat ze zien en heeft de gids vooraan meer ogen en oren. Het lopen met walkie talkie moet zo vertrouwd worden dat het helemaal niet meer boeit of de groep ver uit elkaar skiet. De eindhelling die je gaat skiën zou je het liefst helemaal alleen doen van boven tot helemaal naar een veilig punt onderaan. Dan staat er beneden alvast iemand met zicht op de hele helling en de hele situatie. En wat denk je van de organisatie van het zoeken van een slachtoffer met de pieper? Stel je hebt een complexe lawine met meerdere kegels op verschillende hoogte? Dan moet je op een slimme manier mensen op verschillende hoogte laten zoeken. Zit je te laag en moet je terug klimmen is het voor het bedolven groepslid al te laat. Ook pieperoefeningen zouden gedaan kunnen worden als groepsproces met walkie talkie.

Ik plaats dit artikel met het risico verguisd te worden door hordes freeriders en toerskiërs die mijn analyse complete onzin vinden. Dat mag zo zijn. Ik geef graag het beste wat ik te geven heb ongeacht de repercussies. Per puur toeval vond ik dat plaatje van walkietalkie.nl. Die hebben vanaf vandaag een link op WSWM. Bestellen maar. Eens kijken of wij het zelf ook gaan doen komend weekeinde op mijn jaarlijkse powder chase met vrienden. Bedenk alleen al iets lulligs dat de laatste in de groep valt en zijn ski kwijt is en gaat zoeken in anderhalve meter poeder. Stel dat is net buiten zicht …. dan sta je onderaan misschien een half uur of langer te wachten tot de laatste zich weer laat zien en sta je doodsangsten uit. Ik zie heel graag dat er geschoten wordt op mijn idee van de “verplichte” walkie talkie. Kritisch denken is goed denken.

En voor de jongens (en meisjes?) in Lech: R.I.P.

Categorieën: Lawine

Hajo

Hajo Smit is afgestudeerd meteoroloog en klimaatdeskundige. In 1991 verliet hij het KNMI na 3 "hele bijzondere" dagen. Hij werd skileraar en natuurgids en vertaalde ondertussen een werk van Nietzsche: "Over de toekomst van ons onderwijs". Aan het einde van het millennium werd hij even een grootheid in het inline skaten en verdiende hij zijn sporen en een boel geld als ICT-copywriter. In 2001 werd hij vader maar de relatie hield niet stand. Een seizoen als mountainbikegids in Griekenland en Oostenrijk en hij was weer boven Jan. Sinds 2006 is hij actief als de nationale wintersportweerman. In 2008 trouwde hij in Oostenrijk. In 2009 kreeg hij een dochter en overleed zijn vader. Zijn permanente studie op het gebied van preventieve geneeskunde en anti-aging begon. Na eerdere successen op andere platforms lanceerde hij 2011 zijn eigen blog wintersportweerman.nl dat snel zeer ruime sponsoring vond. In 2016 schreef hij een boek over Amerikaanse politiek. Een scheiding volgde en veel ruis op de lijn. In december 2017 verhuisde hij naar Oostenrijk en volgde er de opleiding tot paraglidingtandempiloot. Met covid werkte Hajo vele maanden in Nederland als klusser. De covid-winter 2021 verbracht Hajo in Hinterglemm waar Wintersportweerman.nl uit zijn as herrees met gigantische bezoekersrecords en een werkend donatiemodel. Hij sloeg ook zijn vleugels weer uit als journalist, copywriter en marketeer met Bitcoin als nieuwe grote liefde. Sinds mei 2021 verblijft Hajo veel in Zell am See Kaprun, waar hij in de zomer actief is als tandempiloot.

82 reacties

Gesloten voor reacties.